De Boore

Rut sin de Ruse 

 

 

Lur noh däm Stään, den ich dir domols jeschenk,

der sollt dir sage, dat ich an dich denk.

Och unsre Baum, der steit noch do,

wo ich dat Hätz erin jemaat,

dä Baum, dä hät uns beiden Glöck jebraat.

 

 

Rut, rut, rut, rut sin de Ruse,

Ruse, die ich an dich verschenke.

Du bes ming Hätz, du bes mi Glöck,

du mähs mich immer noch verröck,

och noh all denne Johr.

 

[Jo jo jo jo – nä nä nä nä]

 

Rut, rut, rut, rut sin de Ruse…

 

Un dräum ich en d´r Naach dann nur vun dir,

schwebe ich vum Horizont zo dir.

Flejen mir zwei dann durch de Naach,

hät uns´re Stään uns anjelaach,

mer freuen uns op jeden neuen Daach.

 

Rut, rut, rut, rut sin de Ruse…

 

Rut, rut, rut, rut sin de Ruse…