Och wat wor dat fröher schön doch en Colonia
Musik und Text: Willi
Ostermann
Wat hät doch Köln sing Eigenart verlore,
wie wor dat Levven he am Rhing su nett.
Mer es sich selver nit mie rääch em klore,
Ovv mer ´ne
Fimmel oder keinen hät.
Dä fremde Krom, et es doch zo bedoore.
Als ahle Kölsche schöddelt mer d´r
Kopp.
Deiht mer
sich bloß die Dänz vun hück beloore,
stüß einem jedesmol die Heimat op.
Och wat wor dat fröher schön doch en Colonia,
wann der Franz m´em Nieß nom ahle Kohlberg
ging.
Wann d´r
Pitter Ärm en Ärm m´em Appolonia
stell vergnög om Heinweg ahn zu knuutsche fing!
Wer hät dann fröher jet vum Jazz un Steppe,
jet vun
däm hochmoderne „Blus“
gekannt?
Die Blus, die mir gekannt, dren sooch mer höppe
et Bell
em Walzertempo lans de
Wand.
„Ich
küsse Ihre Hand“, wie hück se kruffe,
dat hät
mr fröh´r zo sage sich schineet.
Do heeß et einfach: „Liehn mer ens ding Schluffe,
ich ben zum nächste Schottisch ankascheet!“
Och wat wor dat fröher schon doch en Colonia…
Die sechsmol zweiundzwanzig bare
Pfennige,
dat wor ne
Wochenluhn vun nem Commis.
Dä wot
verdanz, mer fohlt sich wie
de Könige,
de Zech
zom Schluß bezahlte dann et
Liß.
Die
Kavaliere leete met sich
handele,
wenn
mer als Mädche Schleß un Kohldamp hat.
Trook hä en Dösche met gebrannte Mandele,
die woten dann gelötsch bis dat mer
satt.
Och wat wor dat fröher schön doch en Colonia…